Opłaty za użytkowanie wieczyste zgodne z konstytucją

Dotyczy to zakresu, w jakim nieruchomości rolne są wykorzystywane na cele mieszkaniowe do dnia wejścia w życie ustawy z 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomość. Trybunał Konstytucyjny rozpoznał pytanie prawne Sądu Okręgowego w Warszawie XXIV Wydział Cywilny dotyczące wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 17b ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa dodany przez art. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa w zakresie, w jakim dotyczy nieruchomości rolnych wykorzystywanych na cele mieszkaniowe do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości jest zgodny z art. 64 ust. 2 konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 75 ust. 1 konstytucji. W pozostałym zakresie trybunał umorzył postępowanie ze względu na zbędność wydania wyroku.

Zdanie odrębne zgłosił sędzia TK Wojciech Hermeliński. Trybunał stwierdził, że zawarty w zakwestionowanym przepisie wyjątek od ogólnej zasady równości (art. 32 ust. 1 konstytucji) oraz od zasady ochrony własności i praw majątkowych (art. 64 ust. 2 konstytucji) znajduje uzasadnienie w celach i zasadach ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego. Ustawa dotyczy prowadzenia szczególnej polityki państwa w zakresie reprywatyzacji i rekonstrukcji własności rolnych Skarbu Państwa. W tym celu utworzono Agencję Nieruchomości Rolnych wyposażając ją w samodzielność w zakresie prowadzenia gospodarki, a także w sferze stosunków prawnych. Agencja w zakresie określonym w ustawie jest instrumentem polityki państwa.To do ustawodawcy należy określenie celów i zadań tej polityki, a odstępstwo od zasad wyrażonych w powyższych przepisach konstytucji ma służyć jej realizacji. Istotne znaczenie dla kierunku orzeczenia miało to, że TK zgodnie z zasadą skargowości orzekał wyłącznie w zakresie zakwestionowanym przez sąd pytający.Rozprawie przewodniczył sędzia TK Wojciech Hermeliński, sprawozdawcą był sędzia TK Adam Jamróz. Wyrok jest ostateczny, a jego sentencja podlega ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw.