Kwadratura w architekturze

  Z techniką kwadratury wiąże się często zastosowanie techniki anamorfozy. Oznacza to po prostu, że oglądając pod odpowiednim kątem obrazy naścienne, może odnieść wrażenie że widzimy prawdziwe posągi stojące w niszach.

  Artysta domalowywał w perspektywie "fałszywe" elementy na płaskim lub kolebkowym sklepieniu w taki sposób, by sprawiały wrażenie kontynuacji tych już istniejących. Linie perspektywy zbiegają się w jednym punkcie. Postacie w skróconej perspektywie oraz domalowane ściany czy kolumny dają złudzenie przestrzennej głębi, sfery niebieskiej czy prześwitu nieba.

Czytaj również: Kościół świętego Karola Boromeusza w Wiedniu

Architekt-zakonnik

 Pionerem stylu kwadratury jest bez wątpienia Andrea del Pozzo, żyjący w latach 1642-1709, Włoch z pochodzenia. Architekt i członek wojującego zakonu jezuitów w jednym. Zajmował się malarstwem iluzjonistycznym, w którym zacierał granicę między architekturą a malowaniem. To jego dziełem jest fresk w kościele świętego Ignacego Loyoli w Rzymie, który przedstawia otwierające się przed założycielem jezuitów bramy nieba. 

Malarstwo iluzjonistyczne

 Oznacza nic innego jak ''oszukanie oka''. Prawdziwy rozkwit tego gatunku sztuki miał miejsce w epoce baroku i związany był nierozłącznie z bogatą, dekoracyjną architekturą tego okresu. Monumentalne obrazy barokowych iluzjonistów pokrywały ściany i sklepienia kościołów i pałaców, tworząc złudzenie rzeczywistej przestrzeni i trójwymiarowości.

 Oto najważniejsze cechy malarstwa iluzjonistycznego:

- dokładne oddawanie złudzenia rzeczywistości

- zachowywanie wierności barwy i materialności postaci i przedmiotów przedstawianych na obrazie

- wykorzystywanie zasad perspektywy

- stosowanie anamorfozy, czyli celowe deformowanie obrazu widoczne, gdy patrzy się z normalnego punktu widzenia, ale znikające, gdy spogląda się pod określonym kątem

- stosowanie skrótów

- stosowanie światłocienia

Czytaj również: Padwa północy