Kościół świętego Karola Boromeusza w Wiedniu

Panowało przekonanie, że Niemcy i w ogóle ludy Europy północnej nie potrafią zaprojektować i zbudować niczego godnego uwagi. Fisher von Erlach był jednym z pierwszych architektów z niemieckiego kręgu kulturowego, którym udało się zmienić ten pogląd i zdobyć autorytet równy włoskim mistrzom. 

Początki Mistrza

 Początkowo skłaniający się ku rzeźbie Fisher, po studiach w Rzymie poświęcił się architekturze i zrobił karierę na dworze Habsburgów. Budował dla nich wielką rezydencję Schönbrunn, która przepychem i rozmachem dorównywała Wersalowi. Choć pałac został ukończony w wiele lat po śmierci architekta, i nie wszystkie jego pomysły i wizje zrealizowano, Fisher udowodnił, że może się mierzyć z największymi artystami Italii. Potwierdził to tylko kolejnymi projektami, takimi jak pałace Schwarzenbergów czy Eugeniusza Sabaudzkiego.

  Fisher był nie tylko wybitnym praktykiem, ale i wytrawnym teoretykiem architektury. W swoim rozprawach przeprowadził prekursorskie, wnikliwe i bezstronne analizy architektury pozaeuropejskiej: chińskiej, arabskiej, indyjskiej i tureckiej. Potrafił też obiektywnie ocenić walory estetyczne lekceważonych w jego czasach dzieł gotyku. Wielokrotnie wznawiane prace Fishera przyczyniły się walnie do poszerzenia architektonicznych horyzontów XVIII wiecznej Europy.

 Powstanie Kościoła

 W 1713 roku Wiedeń nawiedziła epidemia dżumy, jedna już z ostatnich która dotknęła Austrię tak boleśnie.  Po jej wygaśnięciu cesarz Karol VI postanowił ufundować kościół wotywny.Dał wcześniej obietnicę, że zbuduje wielki kościół, gdy tylko epidemia zniknie z miasta. Kościół miał być poświęcony świętemu Karolowi Boromeuszowi, patronowi chorych i arcybiskupowi Mediolanu z czasów epidemii dżumy w 1576. 

 W konkursie na projekt budowli udział wzięli: Johann Lucas, Galli Bibbien i Johann Fisher. Wygrał ten ostatni, i to według jego planów prowadzono budowę od 1716 roku.  

 Kościół świętego Karola Boromeusza należy do najlepszych przykładów architektury Habsburgów, zwanej też ''stylem cesarskim''. W nim barok przeplata się z tendencjami klasycyzującymi.  

Czytaj również: Padwa północy

 Fisher zbudował korpus świątyni na ulubionym przez siebie owalnym planie, i ujął go dwiema wydłużonymi kaplicami. Nad monumentalną, horyzontalną fasadową, góruje potężna kopuła osadzona na wysokim bębnie. Antykizujący portyk flankowany jest przez dwie strzeliste dzwonnice, których forma i kształt jest odwołaniem do rzymskiej kolumny Trajana. Pokryte płaskorzeźbami ilustrującymi żywot świętego Karola Boromeusza dzwonnice można odczytać jako aluzje do dwóch kolumn świątyni Salomona, oraz do legendarnych słupów Herkulesa, strzegących krańców Europy. To również polityczne odniesienie do ekspansywnej polityki Habsburgów, kreujących się na obrońców Europy przed Islamem. 

 Johann Fischer zmarł w 1723 roku, nie dokończając budowy. Dalsze prace, trwające aż do 1737 roku, przejął i kontynuował syn architekta, Joseph Emmanuel. 

Czytaj również: Architektura Turcji, czyli na styku kultur