San Marino: państwo i miasto

 To malutkie miasto-państwo robi niesamowite wrażenie. Na prawie każdym kroku nowoczesność przeplata się tutaj z tradycją, której początki sięgają roku 301, kiedy to pewien budowniczy, zwany świętym Marinusem, schronił się na szczycie Monte Titano i założył tam małą chrześcijańską wspólnotę. Wspólnocie udało się zachować swój status dzięki szczęściu, sprytnym sojuszom oraz hartowi ducha. Niepodległość potwierdziło kilku papieży, a republikański przywódca Giuseppe Garibaldi, po znalezieniu schronienia w San Marino w czasie wojen o zjednoczenie Włoch, nie nalegał na włączenie kraiku do Włoch, które współcześnie otaczają San Marino. 

 Dziś republikę zamieszkuje ponad trzydzieści tysięcy mieszkańców. Zajmuje ona 61km2, a podstawową gałęzią gospodarki jest turystyka, drobny przemysł i rolnictwo.

Czytaj również: Neapol

Historia San Marino

 Okolice były zamieszkane od czasów prehistorycznych. San Marino uważa się za najstarszą republikę świata, wspomniałam już zresztą historię o świętym Marinusie i legendarnych początkach miasta-państwa. Dokumenty dotyczące rozwoju tego miejsca oraz formy rządów nad państwem-miastem sięgają średniowiecza.

 Był to rodzaj oligarchii z zarządem w postaci zgromadzenia głów szlachty miejskiej, gdzie przywódcę zmieniało się co 6 miesięcy. 

 Pierwsze prawo na kształt konstytucji republiki powstało w 1263 roku. Obszar San Marino składał się jedynie z Monte Titano do 1463 roku, kiedy to republika przystąpiła do sojuszu przeciwko Sigismondo Pandolfo Malatesta, panu Rimini, którego później zresztą pokonano. W rezultacie tych wydarzeń papież Pius II nadał San Marino miasta: Fiorentino, Montegiardino, i Serravalle. Trochę później, w tym samym jeszcze roku, miasto Faetano przyłączyło się do republiki z własnej woli. Od tego czasu obszar San Marino pozostał niezmieniony.

 W 1503 Cesare Borgiao kupował republikę do swojej śmierci, która nastąpiła kilka miesięcy później. W roku 1739 San Marino przeżywało kolejną okupację, tym razem ze strony hiszpańskiego ministra i kardynaał Giulio Alberoni. Obywatele odmówili mu płacenia podatków, potajemnie wysłali również listy do papieża Klemensa XII, próbując w ten sposób dojść sprawiedliwości. Odpowiedzią było uznanie przez papieża praw San Marino, które przywróciły mu niepodległość. 

 W 1797 roku Napoleon chciał powiększyć obszar Republiki San Marino, ale mieszkańcy nie zgodzili się na powiększenie terytorium. W tym roku Francja uznała niepodległość San Marino. Pozostałe państwa europejskie uczyniły to w 1815 roku na kongresie wiedeńskim.

Czytaj również: Magia Starego Miasta

Atrakcje i zabytki miasta-państwa

 Pomimo wielokrotnych prób podboju miasta, jego mieszkańcom udało się utrzymać niepodległość. W czasie drugiej wojny światowej republika została całkowicie zniszczona, a po wojnie, odbudowana z wielką dokładnością. W mieście San Marino zachowały się średniowieczne domy, place i fortyfikacje. 

 Na trzech wierzchołkach góry Titano wznoszą się ruiny obronnych zamków, które są połączone ze sobą murami. Największą z nich jest La Rocca o Guaita. Została zbudowana w XI wieku, a swój obecny kształt uzyskała po przebudowach które miały miejsce w XV wieku. Z wieży widoczne są pięcioboczne wieże dwóch pozostałych fortyfikacji, które zbudowano w XIII wieku, La Cesta o Fratta oraz Montale.

 Podczas zwiedzania San Marino warto także zwiedzić katedrę poświęconą pamięci świętego Marino, która została zaprojektowana przez Antonio Serra, bolońskiego architekta w 1826 roku. Stanęła w 1855 roku w miejscu jednego z pierwszych kościołów zbudowanych w okresie przedromańskim. Jest to trójnawowa bazylika w stylu klasycystycznym z fasadą ozdobioną kolumnami w porządku korynckim. We wnętrzu katedry, po lewej stronie, w niszy w pobliżu prezbiterium stoi podwójny fotel kapitanów–regentów. 

 Nie można również nie zobaczyć placu miejskiego, Palazzo del Governo, pod którego powierzchnią znajduje się średniowieczny kompleks cystern gromadzących wodę deszczową dla potrzeb miasta.

Czytaj również: Piękna Lukka w Toskanii