Stolica Niemiec

 Berlin jest miastem pełnym kontrastów. Z jednej strony jest to nowoczesna metropolia, miasto tętniące życiem, przyjazne mniejszościom i wyróżniające się na tle europejskich stolic doskonale rozwiniętą kulturą klubową. Z drugiej strony wciąż wyczuwalny jest w Berlinie klimat przeszłości, naznaczonej podziałem narodu niemieckiego i samego Berlina na dwa odrębne byty.

Czytaj również: Synchrotron w Krakowie. Co to za budowla?

Historia miasta 

  Germanie pojawili się na tych terenach w czasie wielkiej migracji z okresu XIII-XII wieku p. n. e. Gdy na teren dzisiejszego Berlina dotarli wojowie Karola Wielkiego, to zamieszkiwany był on przez zachodniosłowiański związek plemienny określający się jako Hawelanie. W swojej historii Berlin pełnił kilkakrotnie rolę stolicy różnych państw niemieckich: Marchii Brandenburskiej, Królestwa Prus, od 1864 r. stanowił stolicę Związku Północnoniemieckiego, później III Rzeszy i NRD. 

 Od 1451 roku Berlin był rezydencją brandenburskich margrabiów i elektorów. W XVII miasto zostało rozbudowane o kilka przedmieść, a w 1701 roku król pruski Fryderyk I wzniósł je do rangi stolicy. Ponadto w 1709 zjednoczono miasta i gminy Berlin, Cölln, Friedrichswerder, Dorotheenstadt i Friedrichstadt w jedno miasto: Berlin. Jego obszar był ciągle stopniowo rozszerzany poprzez włączanie w niego kolejnych miejscowości. 

 Po przejęciu władzy przez nazistów w 1933 Berlin stał się stolicą III Rzeszy. W 1936 odbyły się w Berlinie igrzyska olimpijskie. Planowano znaczną rozbudowę miasta na stolicę świata, kierując się wizją Adolfa Hitlera, który mówił: ''Jako stolica świata Berlin powinien być porównywalny tylko ze starożytnym Egiptem, Babilonem i Rzymem! Czym jest Londyn, czym jest Paryż w porównaniu z tym!''.

  W czasie alianckich bombardowań i walk o zdobycie Berlina przez wojska radzieckie i polskie, znaczne obszary miasta zostały dosłownie zmiecione z powierzchni ziemi. Po II wojnie światowej miasto zostało podzielone na cztery sektory okupacyjne przez aliantów. W latach 1948–1949 Sowieci wprowadzili blokadę Berlina Zachodniego, na co alianci zachodni odpowiedzieli uruchomieniem mostu powietrznego z zaopatrzeniem. W latach 1961–1989 Berlin Zachodni był otoczony murem, którego zburzenie w 1989 roku stanowi symbol zjednoczenia dwóch części miasta oraz dwóch państw niemieckich.

Czytaj również: Niezwykła instalacja z betonu architektonicznego na Brave Festival 2015

Zabytki

 Najważniejszym i najbardziej charakterystycznym zabytkiem Berlina jest Brama Brandenburska, wzniesiona jak brama miejska i łuk triumfalny na wzór budowli ateńskich. Budowana w latach 1788-1791 po wojnie siedmioletniej miała umacniać pozycje Prus. W bramie jest pięć przejazdów, z których środkowy jest odrobinę szerszy od innych, oraz dwie przybudówki. Po obu stronach Bramy znajduje się po sześć 15-metrowych kolumn w stylu doryckim z jońskim rowkowaniem. W obu przybudówkach stoją wielkie posągi przedstawiające Marsa, chowającego miecz do pochwy i boginię Minerwę z lancą. Modele obu rzeźb zostały wykonane przez Johanna Gotfryda Schadowa w 1792 roku. Mars został wykonany przez Carla Friedericha Wichmanna, a Minerwa przez Johana Daniela Metzlera. Figury zostały zniszczone podczas II wojny światowej, i zastąpiono je w latach 1951-1952 kopiami wykonanymi przez zespół rzeźbiarski Kranolda. 

 Od 3 października 1990 roku jest uważana za symbol Pokoju i Wolności. 

 Innym budynkiem, który warto zobaczyć, jest Nowa Synagoga w dzielnicy Spandauer Vorstadt. Została zbudowana w latach 1859-1866, a jej architektami byli Eduard Knoblauch i Friedrich August Stüler. Była to wówczas największa synagoga w Niemczech. Podczas ''nocy kryształowej'' trwającej z 9 na 10 listopada 1938 roku bojówki hitlerowskie spaliły synagogę, nie niszcząc jednak jej konstrukcji. Dzięki temu nabożeństwa odbywały się tam do marca 1940 roku. Po zakończeniu wojny synagoga stała jako opuszczona ruina w historycznym centrum ówczesnego Berlina Wschodniego. Dopiero na przełomie lat 80 i 90 zaintersowano się budynkiem synagogi, i w bardzo szybkim tempie odrestaurowano. W 1991 roku uroczyście odsłonięto zrekonstruowane kopuły. Obecnie mieści się  tam siedziba Stiftung Neue Synagoge, której głównym celem jest ożywienie kultury żydowskiej w Niemczech. 

 Nie byłoby również Berlina bez Reichstagu, czyli gmachu parlamentu, który od 1999 roku jest siedzibą Bundestangu. Neorenesansowy budynek został zbudowany w latach 1884–1894 według projektu Paula Wallota.  Gmach doznał poważnych uszkodzeń wskutek pożaru w 1933 oraz w wyniku działań wojennych. Został odbudowany w zmodernizowanej formie w latach 60 przez Paula Baumgartena, i przebudowany po zjednoczeniu Niemiec w latach 1991–1999 według projektu Normana Fostera.

Czytaj również: Bauhaus a współczesny design. Jak się mają do siebie?