Zasiedzenie nieruchomości – dobra i zła wiara

Samoistne – czyli gdy posiadacz włada nieruchomością, jakby była ona własnością. Czas – posiadacz nabywa prawo do nieruchomości, jeśli posiada ją nieprzerwanie przez okres 20 lat jako posiadacz samoistny w dobrej wierze. W dobrej wierze jest posiadacz, któremu można przypisać usprawiedliwione w danych okolicznościach określone prawo do władania rzeczą oraz ten, kto wie, że prawo mu nie przysługuje, ale jednocześnie ma przekonanie, że niczyich praw nie narusza.

Po upływie lat 30 posiadacz nieruchomości nabywa jej własność, choćby uzyskał posiadanie w złej wierze. W złej wierze jest posiadacz, który nabył posiadanie na podstawie umowy o przeniesienie własności bez zachowania formy aktu notarialnego. W złej wierze jest osoba, która wie, że prawo mu nie służy albo nie dołożyła należytej staranności żeby o tym się przekonać (staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju ocenianych obiektywnie i w stosunku do konkretnej sytuacji).

Decyduje o dobrej lub złej wierze moment objęcia rzeczy w posiadanie. Skutki zasiedzenia następują z mocy prawa z upływem ostatniego dnia wymaganego terminu samoistnego posiadania. Dla potwierdzenia prawa wymagane jest jednak przeprowadzenie postępowania sądowego, dotyczącego stwierdzenia zasiedzenia. Składa się wówczas wniosek w sądzie właściwym ze względu na miejsce położenia nieruchomości dokładnie ją opisując (powierzchnia, oznaczenia geodezyjne, położenie itp). Wskazuje się we wniosku wszystkie osoby zainteresowane lub zrobi to sąd poprzez ogłoszenie (np. w prasie ogólnopolskiej). Opłata od wniosku o zasiedzenie wynosi 2 tyś zł. Nieruchomość nabyta przez zasiedzenie w czasie trwania małżeńskiej wspólności ustawowej staje się składnikiem majątku wspólnego także wówczas, gdy jej posiadaczem samoistnym jest tylko jeden z małżonków.