Konfliktowe nazwy terenów dla warunków zabudowy

Praktyka może być jednak inna, na co wskazuje istniejący konflikt z nazwami terenów, jakie występują w prawie o ochronie środowiska.  
Jest to bardzo istotne, gdyż decyzje o warunkach zabudowy są ważnym dokumentem dla realizacji każdej inwestycji w konkretnej lokalizacji.

Zgodnie z treścią projektu nowelizacji powyższego rozporządzenia ustalenia dotyczące rodzaju zabudowy zapisuje się, stosując w szczególności następujące nazewnictwo: 

- zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna,

- zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna,

- zabudowa usługowa,

- zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych,

- zabudowa produkcyjna,

- cmentarze,

- drogi publiczne,

- drogi wewnętrzne,

- obiekty infrastruktury technicznej;

Jak należy zatem klasyfikować w tym kontekście typową zabudowę miejską, gdzie partery służą celom usługowym, a na piętrach mamy mieszkania? Nie jest to ani zabudowa usługowa, ani mieszkalna.

Istotnym problemem zawodowym dla architektów i projektantów jest utrzymywanie braku korelacji między stosowanym nazewnictwem terenów w przepisach o ochronie środowiska a przepisach budowlanych. Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska) i Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z dnia 5 lipca 2007 r.) następująco określają tereny podlegające ochronie akustycznej. Są to tereny przeznaczone:      

- pod zabudowę mieszkaniową,

- pod szpitale i domy opieki społecznej,

- pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży,

- na cele uzdrowiskowe,

- na cele rekreacyjno-wypoczynkowe,

- na cele mieszkaniowo-usługowe;

Z kolei w tabelach rozporządzenia Ministra Środowiska dotyczącego dopuszczalnych poziomów hałasu mamy następującą klasyfikację terenów, dla których projektant musi spełnić wymagania prawne ochrony środowiska przed nadmiernym hałasem:

- strefa ochronna "A" uzdrowiska,

- tereny szpitali poza miastem,

- tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej,

- tereny zabudowy związanej ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży,

- tereny domów opieki społecznej,

- tereny szpitali w miastach,

- tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego,

- tereny zabudowy zagrodowej,

- tereny rekreacyjno-wypoczynkowe,

- tereny mieszkaniowo-usługowe,

- tereny w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100 tys. mieszkańców.

Już w jednym rozporządzeniu dotyczącym ochrony środowiska funkcjonują różne nazwy terenów i trudno będzie je skorelować z tymi, jakie się pojawią w przyszłych warunkach zabudowy opracowywanych z nazewnictwem nowelizowanego aktu prawnego. Skąpa ilość nazw w dokumencie opracowywanym przez Ministra Infrastruktury w porównaniu z dalej funkcjonującymi będzie powodować problem z przypisaniem terenu i określeniem dla niego wymagań ochrony przed hałasem środowiska oraz osób w budynku.

Funkcjonujące nazwy, jak podane poniżej, znacznie lepiej opisują możliwości uzyskania odpowiednich warunków akustycznych.
teren ścisłego centrum,

- teren pod zabudowę usługowo – biurową,

- teren zabudowy biurowej i handlowej,

- tereny poza strefą śródmiejską mieszkalno - usługowe (w obszarze administracyjnym miasta powyżej 100 tys. mieszkańców),

- tereny pod zabudowę usługowo-handlową (usługi motoryzacyjne, hotelarskie, parking, w obszarze administracyjnym miasta powyżej 100 tys. mieszkańców),

- tereny pod zabudowę rekreacyjną oraz dróg publicznych (miasta powyżej 100 tys. mieszkańców poza strefą śródmiejską),

- tereny pod zabudowę rekreacyjną oraz dróg publicznych (miasta powyżej 100 tys. mieszkańców w strefie śródmiejskiej bez zwartej zabudowy mieszkaniowej),

- tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w miastach powyżej 100 tys. mieszkańców (w strefie śródmiejskiej).

Problemy z interpretacją terenu i wynikających z tego tytułu wymagań ma coraz więcej inwestorów.

Opracował
mgr inż. wibroakustyk Jacek Danielewski