Cymbalaria muralis

W Europie najczęściej można ją spotkać w jej południowej części. Z powodu skromnego ubarwienia i małych rozmiarów trudno ją dostrzec na powierzchni skał.  Do Polski została przywieziona w XVIII lub na początku XIX wieku z Włoch, kiedy to u nas zapanowała moda na przypałacowe oranżerie i egzotyczną roślinność, i bardzo dobrze zaaklimatyzowała się w naszych warunkach. 

Czytaj również: Perovskia Perowskia łobodolistna - uprawa, pielęgnacja i zastosowanie

Uprawa

 Cymbalaria ma bardzo cienkie korzenie. Łodygi są nagie, zaopatrzone w listki o nerkowatym kształcie. Płatki korony kwiatu mają przewagę jasno fioletowej barwy, która jednak ulega blaknięciu. 

 Cymbalaria kwitnie od maja do września. Jej sadzonki najlepiej początkowo uprawiać w doniczce. Z powodu swoich skromnych wymagań glebowych i klimatycznych jest wdzięcznym obiektem hodowli. Najlepiej rośnie w półcienistych miejscach, w wilgotnym i próchnicznym podłożu.  Mimo wytrzymałości na mrozy, w bezśnieżne zimy może przemarzać. Powinna być regularnie podlewana w okresach suszy.

 Roślina odnawia się przez samosiew i rozłogi. 

Zastosowanie

Cymbalaria to typowy przykład rośliny ozdobnej. Intensywnie rozrastając wciska się w wąskie szczeliny między kamieniami, a także potrafi ''wspinać się'' po murach oraz niższych krzewach. To roślina ekspansywna. Znakomicie nadaje się na skalniaki i do obsadzania murków i skarp, ale również efektowanie prezentuje się w skrzynkach balkonowych. Najlepiej sadzić ją po kilka roślin w grupie, aby osiągnąć zwarte runo. 

Czytaj również: Rośliny ozdobne o właściwościach leczniczych