Trzmielina pnąca (Euonymus fortunei)

 W Polsce jest znana głównie jako roślina ozdobna. Gatunek należy do rodziny dławiszowatych i wykazuje cechy pośrednie między krzewem a pnączem. Pędy trzmieliny pnącej mają niewielkie zdolności wspinania się, ale rośliny sadzona przy pniach drzew, ogrodzeniach, kamieniach lub innych podporach wypiętrzają się i opierają o nie, dorastając tym samym do 2 metrów wysokości.

 Ozdobą rośliny są zielone, skórzaste liście. Mają one do sześciu centymetrów długości, mają eliptyczny lub jajowaty kształt. Jesienią i zimą zmieniają kolor na purpurowy.

Czytaj również: Szałwia omszona (Salvia nemorosa) "Plumosa" - zachwyca swoimi kwiatami od wczesnego lata do jesieni.

Uprawa

 Trzmielina pnąca należy do roślin ciepłolubnych. Najlepiej będzie się czuć w miejscach zacisznych, osłoniętych od silnych wiatrów, a także lekko ocienionych, szczególnie w okresie zimy. Nie jest wybredna w stosunku do podłoża, toleruje większość uprawnych gleb ogrodowych zasobnych w wodę, ale nie podmokłych. 

 Świetnie znosi przycinanie i formowanie. Zabieg ten sprzyja tworzeniu nowych pędów, zagęszczeniu krzewów i utrzymaniu zwartego pokroju. 

 W przeciwieństwie do gatunków o liściach sezonowych, trzemielinę pnącą rzadko atakują szkodniki. Niekiedy zdarza się, że po zimie wierzchołkowe pędy ulegają porażeniu przez szarą pleśń lub przemarzną, należy je wtedy przyciąć. Nie jest całkowicie mrozoodporna, dlatego też w czasie silnych mrozów dobrze jest przykryć ją.

Zastosowanie

 U nas trzmielina jest często uprawiana ze względu na ozdobne liście. Nadaje się na rabaty, ponieważ sama tworzy ciekawe zestawienia kolorystyczne z innymi roślinami. Zdarza się również, że bywa używana jako roślina okrywkowa. Często jest również uprawiana w pomieszczeniach i na balkonach, w dużych skrzyniach i donicach. 

Czytaj również: Santolina cyprysikowata (Santolina chamaecyparissus) 'Prtetty Caroll' - śródziemnomorski półkrzew