Przetacznik (Veronica L.)

 Swoją łacińską nazwę veronica zawdzięcza czasom średniowiecza. Wtedy pojawił się pogląd, że w drobnych kwiatach przetaczników można dostrzec twarz świętej Weroniki.

Uprawa

 Roślina dobrze nadaje się na suche, nasłonecznione rabaty bylinowe. Może się sprawdzić jako roślina okrywkowa. Najczęściej sadzony w naszym kraju jest przetacznik długolistny (Veronica longifolia). Posiada piękne, niebiesko-fioletowe lub białe kwiaty, zebrane w kłosy o długości około 20-25 centymetrów. Kwitnie od czerwca do połowy sierpnia. Jeśli w lipcu go przytniemy to na jesieni powtórzy kwitnienie. Wybieramy dla niego ziemię przepuszczalną, dość żyzną i raczej wilgotną. Będzie rósł w półcieniu, ale lepiej kwitnie posadzony w słońcu. 

Czytaj również: Pokrzelica – komarzyca (Plectranthus coleoides) - roślina odstraszająca komary

 Inną popularną u nas odmianą przetacznika jest przetacznik kłosowy (Veronica spicata). W Polsce jest gatunkiem rodzimym, występuje pospolicie na całym niżu. Ze względu na ozdobne kwiatostany jest uprawiany jako roślina ozdobna. Jest łatwy w uprawie i jako gatunek krajowy jest całkowicie mrozoodporny. Nie ma żadnych specjalnych wymagań glebowych. Rozmnaża się przez podział kępy wczesną wiosną lub jesienią, przez wysiew nasion wiosną. Ogrodnicy wyhodowali jego kwiaty o różnej barwie, od jaskrawo niebieskich po szkarłatne płatki.  

 W niektórych opracowniach przetacznik kłosowy występuje jako przetacznik kłosowy siwy. 

Czytaj również: Przetacznikowiec wirginijski

Zastosowanie

 Przetacznik nie bez powodu bywa uprawiany w ogrodach. Co ciekawe, był używany w medycynie ludowej jako środek przeciwkaszlowy, jednak obecnie jest postrzegany jako roślina trująca ze względu na zawartość aukubiny.