Runianka japońska ' Green Carpet' (Pachysandra terminalis) - zimozielona roślina okrywowa do cienistych miejsc

Uprawa i pielęgnacja

Runianka  jest mało wymagająca i łatwa w uprawie.  Najlepiej rośnie w miejscach półcienistych pod osłoną wysokich drzew, ale tylko takich, które mają głęboki system korzeniowy i nie będą konkurować z rośliną o wodę.  Będzie też dobrze rosła w głębokim cieniu, jednak tam kwitnie o wiele słabiej.

Wymaga przepuszczalnej żyznej, próchniczej gleby długo utrzymującej wilgoć, o lekko kwaśnym lub obojętnym odczynie.

Wiosenne przycinanie szczytów pędów będzie powodowało zagęszczenie rośliny. 

Czytaj również: Zawilec mieszańcowy, ogrodowy (Anemone x hybrida) - ozdoba letniego i późnojesiennego ogrodu

Runianka jest mrozoodporna, ale podczas bardzo mroźnych i bezśnieżnych zimach na liściach mogą pojawić się uszkodzenia.

Choroby i szkodniki

Jest odporna na choroby i szkodniki, ale nie na ślimaki. 

Zastosowanie

Rośliny okrywowe znacznie lepiej tolerują niedobór światła, mają też tę zaletę, że skutecznie hamują rozwój chwastów, dzięki swojemu ekspansywnemu charakterowi – szybko zakrywają powierzchnię ziemi gęstym dywanem liści.  

Runianka doskonale sprawdzi się w ogrodach japońskich, naturalistycznych, leśnych łąkach i w skalnych kompozycjach.  Ma również zastosowanie, jako roślina stabilizująca zacienione zbocza oraz skarpy, ponieważ hamuje erozję gleby. Dzięki swojej odporności na miejskie zanieczyszczenia doskonale nadaje się do obsadzania parków i skwerów.

Runiankę najlepiej sadzić w dużych grupach także z innymi gatunkami cieniolubnymi na rabatach bylinowych. Stworzy piękne kompozycje z roślinami takimi jak hortensje, astilbe, rododendrony, azalie czy zawilce mieszańcowe. 

Sadzenie i rozmnażanie

Gotowe sadzonki najlepiej wysadzać wczesną wiosną lub latem, ponieważ późnojesienne sadzenie będzie wymagało okrycia roślin na zimę. 

Po wyjęciu sadzonki z pojemnika rozluźniamy splecione korzenie i umieszczamy w dołkach na tej samej głębokości lub nieco głębiej niż rosły w pojemniku, zachowujemy odstęp 15-20 cm pomiędzy roślinami.  Z reguły po 2-3 latach rośliny dobrze się rozrosną. Powierzchnię ziemi pomiędzy sadzonkami dobrze jest wyściółkować  torfem,  korą lub ziemią liściową, dzięki temu utrudnimy rozwój chwastów i  ograniczymy wysychanie gleby.

Kiedy Runianka już dobrze okryje powierzchnię, którą jej na to przeznaczyliśmy należy ograniczyć jej dalszy wzrost, ponieważ niekontrolowany rozrost będzie po jakimś czasie wyglądać mało efektownie. Ograniczenie wzrostu polega na przycinaniu powstających rozgałęzień.

Runiankę możemy rozmnażać przez odcinanie ukorzenionych rozłogów. Szpadlem odcina się fragment rośliny i sadzi w nowym miejscu. Innym sposobem za pomocą sadzonek zielnych sporządzonych w sierpniu lub wrześniu. 

Czytaj również: Mikołajek alpejski (Eryngium alipnum) – malowniczy akcent w ogródku skalnym

Uwaga!

W ogrodach, gdzie przebywają małe dzieci lepiej nie sadzić runianki, ponieważ jest rośliną trującą.