Naturalne nawierzchnie ogrodowe

W dzisiejszych ogrodach rzadko stosuje się nawierzchnie ziemne lub żwirowe. A mają one swoje niewątpliwe zalety:

• naturalny wygląd, wspaniale wkomponowujące się w ogrodową przestrzeń.

• trwałość wystarczająca w warunkach ogrodowych.

• koszt budowy jest bardzo niski w porównaniu do dróg utwardzonych, dodatkowo budowa takiej drogi postępuje bardzo szybko. Oszczędza się na materiałach, transporcie, i robociźnie.

• naprawy są bardzo łatwe i tanie.

• bezpieczne dla dzieci, gdyż nie zranią się gdy na taką nawierzchnię upadną,

Oraz  wady

• trwałość- nawet te najlepiej wykonane nie są tak trwałe, jak zrobione z kamienia czy betonu.

• nie wytrzymują intensywnego ruchu ciężkich samochodów.

• wymagają ciągłej pielęgnacji:

Budowę drogi zaczyna się od wycięcia w gruncie jej profilu. Można to zrobić szpadlem lub, mechanicznie równiarką. Droga ziemna lub żwirowa musi mieć profil wypukły. Zapewnia on odprowadzanie wody deszczowej i zapobiega tworzeniu się kolein. Powinna być ona wycięta w gruncie (największa jej wypukłość musi znajdować się na poziomie sąsiadującego z drogą trawnika lub innych roślin).  Na gruncie podmokłym droga powinna być wyniesiona nad poziom otaczającego terenu. Żeby droga się nie rozjeżdżała, należy wzdłuż krawędzi drogi usypać niskie wały z ubitego gruntu.

Drenaż

W miejscach, w których woda zatrzymuje się na powierzchni drogi, niezbędne jest wykonanie drenażu odwadniającego. Jeśli woda zbiera się tylko w miejscach, gdzie droga przechodzi przez zagłębienie terenu, może wystarczyć zrobienie w najniżej położonym punkcie studni chłonnej odprowadzającej wodę powierzchniową do niżej położonych warstw gruntu.  Jeśli drogą mają jeździć samochody, przydatne jest wykopanie płytkich rowów odwadniających drogę , albo zakopanie na głębokości około 50 cm rur drenarskich. Warunkiem jest istnienie w pobliżu odbiornika wody drenarskiej (stawu, rowu melioracyjnego, kolektora drenarskiego). Można też dosypać warstwę przepuszczalnego gruntu, aby droga znalazła się nad poziomem gruntu.

Utwardzenie nawierzchni

 Powierzchnię należy zagęścić ubijakiem ręcznym, zagęszczarką mechaniczną lub walcem. Recepturę nawierzchni trzeba dostosować do rodzaju gruntu. Musi ona zawierać odpowiednią ilość piasku lub drobnego żwiru (nadają jej wytrzymałość), a także odpowiednią ilość gliny (nada jej spoistość i wilgotność). Potrzebną ilość dodatków do gruntu należy ustalić eksperymentalnie, na małej powierzchni (w dobrze ubitym fragmencie drogi nie powinny odciskać się ślady butów lub kół).