Skala Mohsa i jakie są klasy ścieralności płytek podłogowych?

Płytki dzielimy na :

• płytki do wnętrz, w których użytkownicy poruszają się boso lub w miękkim obuwiu muszą charakteryzować się odpowiednią odpornością na ścieranie (inną dla płytek szkliwionych i nie szkliwionych) i odpornością na plamienie;

• płytki do wnętrz, w których użytkownicy poruszają się w obuwiu muszą charakteryzować się odpornością na ścieranie (większa wartość dotyczy przedpokojów i holi) i odpornością na plamienie;

• płytki do łazienek muszą posiadać odporność na ścieranie (inną dla łazienek ogólnodostępnych, inną dla łazienek wewnętrznych) odporność na plamienie i działanie związków chemicznych powszechnie stosowanych w gospodarstwie domowym - na dno brodzików należy stosować płytki antypoślizgowe;

• płytki do kuchni muszą posiadać odporność na ścieranie, twardość powierzchniową 6-8 w skali Mohsa, antypoślizgowość (wskazana, ale nie konieczna), muszą być odporne na plamienie i działanie związków chemicznych stosowanych w gospodarstwie domowym;

• płytki na tarasy muszą charakteryzować się odpornością na ścieranie antypoślizgowością i mrozoodpornością;

• płytki na schody zewnętrzne muszą charakteryzować się odpornością na ścieranie, antypoślizgowością, mrozoodpornością i twardością powierzchniową 7-8 w skali Mohsa;

• płytki do budynków przemysłowych muszą charakteryzować się podwyższonymi parametrami mechanicznymi, odpornością chemiczną i odpornością na plamienie;

• płytki basenowe musi charakteryzować bardzo niska nasiąkliwość, odporność na działanie soli stosowanych w basenach oraz odporność na ciągłe namakanie i antypoślizgowość;

• płytki kwaso- i ługoodporne muszą charakteryzować się dużą odpornością na działanie kwasów i zasad oraz podwyższonymi parametrami mechanicznymi.

Czytaj również: Jak wyczyścić płytki?

Stąd można zauważyć, iż najważniejszą cechą posadzek ceramicznych jest ich odporność na ścieranie. Ten parametr determinuje rozdział na płytki ścienne i podłogowe a określany jest przy pomocy klasy ścieralności PEI (w skali 1 do 5), która określa ścieranie na mokro.

KLASA l - płytki o tej klasie można używać tylko w pomieszczeniach, gdzie używa się obuwia domowego -łazienki, sypialnie, płytki te nie są odporne na zarysowania.
 

KLASA II - płytek tych można używać w pomieszczeniach jak w klasie l, są trochę bardziej odporne na zarysowania.
 

KLASA III - płytki te posiadają już w miarę dobrą odporność na ścieranie, można stosować je we wszystkich pomieszczeniach mieszkalnych (nie użyteczności publicznej), jedynie strefa przy drzwiach wejściowych powinna być wykonana z płytek o wyższej klasie.
 

KLASA IV - płytki o tej klasie można stosować we wszystkich budynkach mieszkalnych, biurach, a także obiektach użyteczności publicznej (z wyłączeniem miejsc o szczególnym natężeniu ruchu).
 

KLASA V - w przypadku tych płytek nie ma już żadnych ograniczeń, co do miejsca zastosowania, są na tyle odporne na ścieranie, że mogą być używane zarówno w budynkach mieszkalnych jak i w urzędach i supermarketach.

Odporność na ścieranie można także określać z wykorzystaniem metody MCC, czyli ścierania na sucho.

Wspomniana wyżej twardość według skali Mohsa określa stopień twardości w odniesieniu do konkretnego minerału wzorcowego. Każdy minerał ze skali może zarysować minerał go poprzedzający:

1 – talk
2 – sól kamienna, gips
3 – kalcyt
4 – fluoryt
5 – apatyt
6 – ortoklaz, skaleń
7 – kwarc
8 – topaz
9 – korund
10 – diament

Materiał o twardości 1 i 2 można zarysować paznokciem, 1 do 4 gwoździem żelaznym, materiał o twardości 1 do 5 – ostrzem stalowym. Materiały o twardości 7 i większej są w stanie zarysować szkło. Skala ta pozwala jedynie na przybliżone porównanie z materiałami wzorcowymi. Jeśli badany materiał będzie w stanie zarysować powierzchnię stanu materiału wzorcowego będąc jednocześnie rysowanym przez niego, będzie sklasyfikowany z jego twardością. Jeżeli jednak minerał wzorcowy nie będzie w stanie zarysować badanego materiału to przyjmujemy, że jego twardość jest o połowę większa.

Czytaj również: Jak wybrać podłogę idealną?