Budowa domu w technologii lekkiego szkieletu drewnianego

Impregnaty, farby pęczniejące itp. pozwalają na skuteczne zabezpieczenie przezd ogniem drewnianej konstrukcji budynku, natomiast wełna mineralna stosowana do izolacji cieplnej i akustycznej ścian (zewnętrznych i wewnętrznych) równie skutecznie zwiększa bezpieczeństwo pożarowe. Odpowiednie zabezpieczenie budynków drewnianych pozwala na uzyskanie poziomu bezpieczeństwa pożarowego porównywalnego z poziomem zapewnianym przez budynki wykonane w technologii tradycyjnej.

Wiele urzędów podczas wydawania pozwolenia na budowę domu w technologii lekkiego szkieletu drewnianego odrzuca projekt żądając uzgodnień ze Strażą Pożarną. W myśl obowiązującego prawa budowlanego budynki mieszkalne o wysokości do 55 m, również te realizowane w technologii lekkiego szkieletu drewnianego, nie wymagają uzgodnień pod względem zgodności z wymogami ochrony przeciwpożarowej. Jednak ze względu na własne bezpieczeństwo zalecane jest używanie ich budowy impregnatów ogniochronnych od drewna i układanie izolacji z wełny mineralnej.

Jak wynika z analizy przepisów prawa budowlanego największa wymagana odporność ogniowa w budownictwie mieszkalnym jednorodzinnym wynosi 30 minut. Uzyskać ją można stosując jako wewnętrzne okładziny ścian płyty gipsowo-kartonowe grub. 12,5 mm. Z wypełnieniem wykonanym z wełny mineralnej. Przy zastosowaniu płyt gipsowo-kartonowych grub. min. 12,5 mm na wewnętrzne okładziny ścian nie jest wymagana impregnacja ognioochronna drewnianej konstrukcji budynku. Dla przykładu: ściana rusztowa olicowana dwustronnie płytami gipsowo-kartonowymi, wypełnieniona wełną mineralną (gęstość co najmniej 80 kg/m³) układaną szczelnie i na docisk (w celu zapobieżenia wypadania płyt wełny po odpadnięciu okładziny) - posiada klasę odporności ogniowej 0,5.

Jednocześnie należy zwrócić uwagę na ochronę przeciwogniową zewnętrznych elewacji budynku. Niektórzy producenci płyt wiórowych, powszechnie stosowanych jako zewnętrzne okładziny ścian zewnętrznych oferują płyty posiadające atesty jako trudnozapalne.

Na lekkie ściany szkieletowe składa się: szkielet, okładziny oraz wypełnienie. W zależności od rodzaju i ilości elementów składowych ściana posiada różny stopień izolacyjności akustycznej. Wpływ rodzaju szkieletu na izolacyjność ściany w głównej mierze wiąże się z jego grubością. Większa grubość szkieletu zwiększa odległość między okładzinami, a tym samym zwiększa jej izolacyjność akustyczną. Główny wpływ na kształtowanie izolacyjności akustycznej przegrody szkieletowej mają okładziny. Wartości jej kształtuje masa i sztywność płyt okładzinowych, oraz sposób ich zamocowania do szkieletu. Im większa masa płyt okładzinowych tym izolacyjność akustyczna jest większa. Zbyt duża sztywność, spowodowana np. małym rozstawem słupków, obniża izolacyjność przegrody. Natomiast elastyczne zamocowanie płyt z co najmniej jednej strony ściany /np. przez listwy kapeluszowe, lub podkładki elastyczne/ do szkieletu powoduje wzrost wskaźnika izolacyjności.

Przez wypełnienie przestrzeni powietrznej między okładzinami przegrody szkieletowej odpowiednio dobranym materiałem można uzyskać znaczne zwiększenie izolacyjności akustycznej tej przegrody. Najkorzystniej działającym tworzywem wypełniającym są materiały włókniste, tj. wełna mineralna i wełna szklana. Im większy ciężar objętościowy wełny tym lepsza izolacyjność akustyczna.
Wymaganą izolacyjność akustyczną (min. 53 dB) spełni jedynie podwójna ściana z płyt gipsowo-kartonowych grubości 3,5 cm dla każdej ściany, z wypełnieniem przestrzeni powietrznej między nimi wełną mineralną o ciężarze objętościowym 100 kg/m³, grubości 5 cm. W zakresie ścian na szkielecie drewnianym, najbliższa spełnieniu wymagań normy akustycznej, jest ściana z płyt gipsowo-kartonowych na szkielecie drewnianym, z dodatkowym obustronnym poszyciem z płyty pilśniowej twardej grub. 4 mm, i wypełnieniem pustki pomiędzy słupkami wełną mineralną o ciężarze objętościowym 80 kg/m³.

Podobnie w przypadku stropów, które mogą być zmorą źle wykonanych domów drewnianych. Stropy, w odróżnieniu od ścian, muszą charakteryzować się nie tylko odpornością na przenikanie dźwięków powietrznych, ale również, zgodnie z normami, tłumieniem dźwięków uderzeniowych. Poprzez odpowiedni dobór konstrukcji stropu można zagwarantować spełnienie wymagań dotyczących izolacyjności od dźwięków powietrznych, nie można jednak uzyskać dostatecznej izolacyjności na dźwięki uderzeniowe. Poprawę tłumienia dźwięków uderzeniowych lekkich konstrukcji podłogowych można uzyskać poprzez stosowanie izolacji z wełny mineralnej umieszczonej w pustce pomiędzy elementami konstrukcyjnymi stropu.