Płytki ceramiczne pomostem kulturowym

Historia cywilizacji daje liczne dowody długowieczności ceramiki budowlanej. To jeden z najstarszych i najbardziej popularnych materiałów, jaki jest wykorzystywany w Europie. Wypalanie gliny pozwalało otrzymać nie tylko cegły, ale naczynia, narzędzia oraz przedmioty służące do kultu religijnego. Także glina suszona była użytecznym materiałem dla naszych przodków – w ten sposób utrwalano pismo oraz ówczesne produkty kultury, jak np. rysunki. Najstarsze wyroby glinowe pochodzą z okresu paleolitu.

Tworzywo ceramiczne powstaje w wyniku działania wysokiej temperatury na materiały mineralne. W ich skład wchodzą minerały ilaste, które masie gliniastej nadają plastyczności, co skutkuje tym, iż surowiec można poddać wstępnej obróbce, nadać mu odpowiedni kształt a potem wypalić. To właśnie niezawodny proces wypalania daje w efekcie produkt wytrzymały, odporny na ścieranie, uszkodzenia mechaniczne, środki chemiczne i długowieczny.

Stąd ceramikę upodobały sobie starożytne cywilizacje Egiptu, Mezopotamii, Grecji czy Rzymu. Przede wszystkim zdobiła ona świątynie oraz domy majętnych obywateli, gdyż przechodziła swoisty test wytrzymałości, produkowana była ze szlachetnych, bardzo drogich materiałów. To właśnie ze względu jej właściwości użytkowe i stosunkowo nieskomplikowane procesy technologiczne, jakie towarzyszą powstawaniu ceramiki, stosowana jest do dziś. W ten sposób staje się wskaźnikiem sztuki i sposobu życia danej epoki. Przy pomocy ceramiki można także "malować", jak ma to miejsce w przypadku mozaiki. Ceramika gości nie tylko w kuchni w postaci naczyń, ale chętnie wybierana jest do okładania ścian i podłóg. Jej odporności na wilgoć oraz dobre przewodnictwo cieplne sprawia, iż występuje na posadzkach z ogrzewaniem podłogowym, co ogranicza wrażenie chłodu, jakie płytki mogą sprawiać.