Oczyszczalnia jednokomorowa, dwukomorowa, czy trzykomorowa?

Zanim ścieki trafią do kolejnych elementów przydomowej oczyszczalni ścieków, muszą przejść proces wstępnego oczyszczenia. Zachodzi on w osadniku gnilnym i trwa do trzech dni. W wyniku sedymentacji nieczystości rozdzielają się na frakcje. Ciężkie drobiny o stałej konsystencji opadają na dno, tworząc osad, który następnie jest neutralizowany poprzez fermentację. Te lżejsze oraz tłuszcz wypływają natomiast na powierzchnię. Powstały kożuch jest rozkładany przez grzyby, a jego pozostałości właściciel oczyszczalni powinien regularnie wybierać.

Czytaj również: Domek letniskowy zimą - jak zabezpieczyć instalacje wodne przed mrozami?

W ten sposób ze ścieków usuwane są ok. 2/3 zanieczyszczeń. Duże znaczenie, jakie osadnik gnilny ma dla działania całego układu to wystarczający argument za tym, by wybór tego elementu dokładnie przemyśleć. Jednym z najistotniejszych aspektów jest budowa osadnika. Inwestor do wyboru ma oczyszczalnie ekologiczne i biologiczne jedno-, dwu- lub trzykomorowe. Która z nich w danej sytuacji będzie najlepszym rozwiązaniem?

Osadnik gnilny jednokomorowy – kiedy się sprawdzi?

Liczba komór osadnika gnilnego jest jednym z czynników, które w największej mierze wpływają na efektywność oczyszczania. Co do zasady, im jest ich więcej, tym dokładniejszy i wydajniejszy jest ten proces. Warto jednak pamiętać, że przydomowa oczyszczalnia ścieków dwukomorowa nie zawsze jest konieczna. Ze względu na niską cenę i nieskomplikowaną budowę, sprawdzą się w mniej uczęszczanych budynkach – np. domkach letniskowych. Zdadzą egzamin również w nieruchomościach zamieszkanych przez małą liczbę osób.

Oczyszczalnie biologiczne i ekologiczne z osadnikiem jednokomorowym mają jednak poważne wady. Najważniejszą jest ciągłe wzbudzanie w ruch zawartości przez nowo dopływające ścieki. Sprawia to, że osad i kożuch wciąż mieszają się z frakcją płynną, przez co nieczystości odprowadzane do dalszych części układu mają większą zawartość nieczystości. To z kolei niekorzystnie wpływa na żywotność filtra.

Oczyszczalnia dwukomorowa i trzykomorowa

W oczyszczalni przydomowej 3-komorowej lub 2-komorowej to zjawisko zachodzi w ograniczonej skali. Przy założeniu, że korzystamy z osadnika o pojemności 8 tys. litrów (8 metrów sześciennych) i jednorazowym zrzucie 100 litrów świeżych ścieków, po wymieszaniu będą one stanowiły 1/80 całej zawartości. Jeśli osadnik podzielony jest na trzy komory, stężenie nowych ścieków w każdej z nich maleje skokowo, a w ogólnej skali wynosi jedynie 1/16000. Konstrukcja takich osadników sprawia też, że udział świeżych ścieków jest najmniejszy w komorze, z której ścieki odpływają do dalszych części oczyszczalni.

Osadnik w przydomowej oczyszczalni ścieków – jaki wybrać?

Wybór między osadnikiem jedno-, dwu- lub trzykomorowym powinien być uzależniony przede wszystkim od rozmiarów przydomowej oczyszczalni ścieków. W małych instalacjach można użyć osadnika jednokomorowego. Ze względu na ryzyko mieszania się ścieków świeżych i częściowo oczyszczonych lepszym rozwiązaniem będzie jednak oczyszczalnia dwukomorowa.

Osadniki trzykomorowe przeznaczone są natomiast do oczyszczalni o największych rozmiarach. Budowa osadnika gnilnego tego typu umożliwia najefektywniejsze oczyszczanie i skutecznie zapobiega przedostawaniu się dużej ilości zanieczyszczeń do kolejnych elementów instalacji. Oczywiście na sprawność całego układu wpływa nie tylko liczba komór osadnika. Ważna jest też jego pojemność, kształt otworów w przegrodach oraz materiał, z którego został wykonany. Dlatego decyzję o wyborze konkretnego wariantu należy podjąć po konsultacjach ze specjalistą.

Czytaj również: Czy warto stosować bakterie startowe do oczyszczalni ścieków?