Austrotherm FPP klucz do ładnego domu

Wielu znanych architektów mówi że sama ściana jest zimna, martwa wręcz estetycznie obojętna. Wewnętrzne powierzchnie ścian budynku nie stwarzają nam większego problemu, ale co ze strona zewnętrzną?

Przeglądając historię architektury, możemy znaleźć różne próby ożywienia ścian zewnętrznych. Czy to gra światła i cieni wytworzona przez kolumnady u starożytnych Greków, czy też zdobienia rustykalne stosowane chętnie przez Rzymian.

Inną metodą ożywienia ścian było ich inkrustowanie marmurowymi płytkami lub stosowanie ażurowych zasłon z kolumienek i maswerków. Szczególnie fasady w Wenecji były gęsto dzielone pilastrami i kolumnami.

W ożywianiu fasad prym wiedli właśnie architekci włoscy. To właśnie renesansowe ściany bogate były w wiele detali ornamentacyjnych. Zasadnicze znaczenie miały gzymsy, stanowiące podział wzdłużny budynku no i oczywiście gzyms wieńczący jako optyczne zakończenie budowli. W późnym renesansie kształt okien zaczął przyjmować regularny kształt prostokąta, dlatego też pojawiły się zdobienia wokół okienne i podparapetowe.

Innymi znanymi w architekturze metodami dekoracji ścian było sgraffito oraz technika freskowa. Ale wróćmy do przestrzennych elementów dekoracyjnych fasad. W słonecznej Italii wielkie znaczenie miał gzyms wieńczący, bowiem spełniał podwójną rolę: chronił fasadę przed niekorzystnym wpływem czynników atmosferycznych, oraz spełniał ewidentna funkcję ozdobną i estetyczna. Jednym z najsłynniejszych gzymsów wieńczących w architekturze jest gzyms pałacu Medyceuszów wykonany w połowie V w.n.e. przez Michelozzo Michelozziego. Jednak pierwszym twórcą, który dzięki gzymsowi przeszedł do historii architektury był Cronaca, twórca gzymsu w pałacu Strozzich (ok.1500 r. n.e) we Florencji. Gzyms ten określany jest w architekturze jako tzw.„klasyczny”.

We współczesnej architekturze należy patrzeć na gzymsy jako przede wszystkim element dekoracyjny. Gzyms wieńczący jest przysłowiową „kropka nad i” naszej elewacji, akcentując wyraźnie miejsce gdzie kończy się ściana budynku, a zaczyna dach.

Najprostszą formą gzymsu jest wystająca przed ścianę pozioma listwa o przekroju prostokątnym w układzie pojedynczym lub w postaci schodkowych uskoków. Oprócz gzymsu głównego – wieńczącego, stosuje się gzymsy podkreślające kondygnacje lub rozdzielające różne materiały wykończeniowe. Nazywa się je kordonowymi lub pośrednimi, mają znaczenie głównie kompozycyjne, ponieważ wyraźnie stanowią poziomy podział elewacji. Gzymsy międzypiętrowe ułatwiają optyczny wzdłużny podział budynku, a gzyms wieńczący stanowi tak jak kiedyś bardzo atrakcyjne zakończenie całej bryły budynku.

Wśród oferowanych przez Austrotherm Fasadowych Profili Powlekanych (FPP) w grupie profili gzymsowych można znaleźć od form prostych nazwijmy je współczesnych, do właśnie bardzo ozdobnych gzymsów renesansowych. Podstawę estetyki tworzą także wszelkie otwory (okienne, drzwiowe) – ich proporcje, skala, położenie i przede wszystkim wykończenie.
Różne kombinacje Fasadowych Profili Powlekanych Austrotherm dają możliwość dowolnego kształtowania ościeży okiennych i drzwiowych. Nawet najprostsze formy przestrzenne nadają już indywidualny charakter elewacji.

Austrotherm FPP to precyzyjnie wycięte z bloków styropianowych kształtki, trwale wykończone elastyczną, wodoodporną masą. Montaż i przycinanie profili na placu budowy nie stwarza większych trudności, a przyklejmy je do elewacji za pomocą dostępnych na rynku klejów do styropianu zgodnie z instrukcja montażu zamieszczoną w katalogu Fasadowe Profile Powlekane.

Po zamontowaniu profili, przeszlifowaniu połączeń i zagruntowaniu, powierzchnię profili można wykańczać farbami elewacyjnymi. Dzięki dowolności kształtów, Fasadowe Profile Powlekane Austrotherm można stosować zarówno przy realizacji nowych obiektów jak i rekonstrukcji zniszczonych elementów elewacji.