Parapety zewnętrzne – wykończeniem okna

Parapety z kształtek klinkierowych to nic innego jak unowocześniona wersja parapetów ceglanych. Wiele z nich ma klinowy kształt i kapinos, poza tym mniejszy ciężar pojedynczego elementu, duży wybór kolorów – to podstawowe różnice między nimi a parapetami ceglanymi. Parapety te są więc  pozbawione niektórych  wad parapetów ceglanych, a praca murarza jest łatwiejsza. Poza tym, przy tego rodzaju parapetach występuje mniejsze ryzyko uszkodzenia zaokrąglonych krawędzi i zazwyczaj charakteryzują się także niższą ceną. Parapety z płytek klinkierowych stanowią  namiastkę parapetów ceglanych. Ich niewielka grubość (9-13 mm) jest jednocześnie wadą i zaletą. Wadą, ponieważ łatwo uszkodzić krawędź wystającą poza lico ściany, a ponadto parapet ma mniej atrakcyjny wygląd. Zaletą, bo poprawnie może go wykonać nawet amator (używając zaprawy klejącej), a na dodatek niewielki ciężar elementów umożliwia ułożenie płytek w ścianie dwuwarstwowej (po jej odpowiednim wzmocnieniu).

Parapety z kamienia to dyskretne oznaki bogactwa. Wykonuje się je przede wszystkim z granitu i piaskowca, ponieważ wyroby z tych skał są ładne, trwałe oraz odporne nie tylko na uszkodzenia mechaniczne, ale też na kwaśne deszcze i promieniowanie UV. Niestety, ich cena jest kilka razy wyższa np. niż parapetów z klinkieru. Płyty piaskowca o matowej i dość szorstkiej powierzchni są dostępne w różnych odcieniach szarości i beżu. Wśród parapetów granitowych jest znacznie większy wybór kolorów – od prawie białego, przez wiele odcieni szarości, aż do czarnego, a także o zabarwieniu czerwonym, niebieskim, zielonym. Powierzchnie płyt granitowych mogą być polerowane, szlifowane, matowane, młotkowane, łupane, a to daje architektom prawie nieograniczone możliwości w tworzeniu niepowtarzalnych elewacji.

Parapety z konglomeratu to ukłon w stronę architektów i jednocześnie sensowny sposób zagospodarowania odpadów. Drobno zmielony kamień z niewielkim dodatkiem żywicy daje się bowiem formować w różne kształty (nie tylko płyty), a jednocześnie nadal pozostaje nienasiąkliwy i bardzo twardy. Ponadto grubość uziarnienia czy kolor parapetów stanowią cechy, które można zaprojektować. Nie ma też obaw, że wystąpią jakiekolwiek naturalne skazy lub wady materiału. Jednak za to wszystko trzeba zapłacić wcale nie mniej niż za kamień naturalny.

Parapety z drewna czasami stosuje się jeszcze w budynkach drewnianych, w celu podkreślenia ich naturalnego wyglądu i ekologicznego charakteru. Używa się ich z pełną świadomością stosunkowo niewielkiej trwałości oraz kłopotów związanych z zaimpregnowaniem i uszczelnieniem.

Wszystkie powyższe  rodzaje parapetów są wprawdzie wodoodporne, ale niekoniecznie bardzo wytrzymałe pod względem mechanicznym. Z tego względu część parapetu wystająca poza obrys ściany (zwykle 3-5 cm) i tworząca tzw. kapinos powinna być bardzo sztywna oraz wytrzymała. Obecnie najczęściej kupuje się gotowe produkty o określonej szerokości i długości. Wtedy nie trzeba ich przycinać oraz dopasowywać na budowie, co zwiększa tempo robót, wpływa także na jakość wyrobu. Odpowiednio wyprofilowana blacha grubości 0,55-1,00 mm jest zabezpieczona kilkoma różnymi warstwami. Podwójne ocynkowanie, antykorozyjna farba gruntująca, lakier o bardzo dużej trwałości i twardości, a na dodatek jeszcze folia ochronna –  w dzisiejszych czasach stanowi standard.. Trzeba również pamiętać o tym, że parapety zewnętrzne muszą się znaleźć poniżej otworów odwadniających (w ościeżnicach z PVC lub aluminium) albo okapników z blachy (w oknach drewnianych).