Klasyfikacja ogniowa wyrobu budowlanego - wyroby izolacji cieplnej: mineralne w klasie A1

Wspólna dla wszystkich krajów klasyfikacja ogniowa – widoczna w oznakowaniu każdego wyrobu budowlanego – jest istotnym warunkiem swobodnego obrotu wyrobami budowlanymi na wspólnym rynku Unii. Zgodnie z przyjętą w 2000 roku klasyfikacją, wszystkie wyroby budowlane zostaną podzielone na klasy A1, A2, B, C, D, E, F od najbezpieczniejszych z klasy A1 do wyrobów klasy F, dla których nie określa się żadnych wymagań (żadnych istotnych nie są w stanie spełnić) Przykładowo, spośród najpopularniejszych wyrobów izolacji cieplnej: mineralne, z minimalnymi ilościami domieszek organicznych znajdą się w klasie najwyższej A1; natomiast wyroby ze spienionych tworzyw sztucznych – głównie w klasach E i F, wyjątkowo w D.

Uzyskana przez nie klasyfikacja zależy głównie od ilości tzw. retardantów w surowcu, a ta jest różna w zależności od krajowych wymagań związanych z ochroną ppoż.

W odniesieniu do wyrobów izolacji cieplnej - klasyfikacja ogniowa decyduje o zakwalifikowania wyrobów do odpowiedniego systemu oceny zgodności, stanowiącej podstawę do oznaczenia wyrobu CE - znakiem zgodności ze zharmonizowaną normą europejską.

Włókna wełny mineralnej wytworzonej z kamienia (bazaltu) topi się dopiero w temperaturze ok. 1000 stopni C. To temperatura jak panuje w pomieszczeniu podczas 2 godziny pożaru.

System klasyfikacji przyporządkowuje wyroby budowlane ze względu na ich reakcję na ogień do jednej z siedmiu podstawowych klas: A1, A2, B, C, D, E, F. Najlepsze (pod względem niepalności) wyroby znajdą się w klasie A1, w kolejnych klasyfikowane są wyroby wykazujące coraz gorsze właściwości, aż do wyrobów klasy F, dla których nie określa się żadnych wymagań. Wszystkie produkty wykonane z wełny mineralnej (kamiennej i szklanej) uzyskały klasyfikacje materiałów niepalnych (NRO, wg Polskich Norm), określane wg Norm Unii Europejskiej jako klasy A1 lub A2. Na przykład, dla porównania materiały piankowe są zaliczane do klasy E. W tzw. krytycznych obszarach budynku (dach płaski, konstrukcja nośna budynku) izolacja z wełny mineralnej pozwala na zahamowanie rozprzestrzeniania się ognia w trakcie rozgorzenia.

Przeprowadzane wielokrotnie badania, w standardowych metodach badawczych, potwierdzają najsurowsze wymogi kryteriów powierzchniowych ochrony pożarowej, co umożliwia stosowanie wełny mineralnej w pomieszczeniach technicznych i korytarzach. Wełna nie jest nasycana żadnymi związkami chemicznymi podwyższającymi jej niepalność.