Wybór tynków wewnętrznych. Metody wykańczania ścian wewnętrznych i sufitów w budynku mieszkalnym

W przypadku tynków tradycyjnych cementowo – wapiennych, są one mieszaniną cementu, wapna oraz wypełniaczy mineralnych. Jest to metoda stosunkowo dość tania lecz pracochłonna w przypadku nakładania ręcznego gdzie tynk narzucany jest za pomocą kielni, a następnie zacierany za pomocą pacy. Obecnie firmy oferują także nakładanie tynków mechanicznie za pomocą specjalnych agregatów. Tynk cementowo - wapienny możemy nakładać na podłoża z betonu, pustaków czy cegły. Grubość naniesionego tynku wynosi 2-3 cm. Ich zaletą jest duża wytrzymałość.  

Czytaj również: Tynki gipsowe czy cementowo-wapienne? Każdy wybór jest dobry, nie każdy jest trafny

Coraz częściej stosowanym materiałem są tynki gipsowe nakładane na mokro. Produkowane są na bazie gipsu naturalnego oraz wypełniaczy mineralnych. Nadkładane są one przeważnie za pomocą specjalnych agregatów tynkarski a następnie dalej obrabiane ręcznie. Dostępne są także na rynku specjalne mieszanki do nakładania ręcznego lecz podobnie jak w przypadku tynków cementowo – wapiennych jest to dość pracochłonne. Tynki gipsowe podobnie jak cementowe możemy nakładać na wszelakie podłoża mineralne czyli betonu, beton komórkowy, podłoża ceramiczne oraz płyty wiórowo — cementowe. Większość tynków gipsowych można układać w temperaturze 5-25°C. Grubość zaprawy tynkarskiej powinna wynosić co najmniej 5 mm, a idealna grubość tynku na równym podłożu oscyluje w granicach  8-10 mm. Tynki te charakteryzują się dużą estetyką wykończenia. Przy prawidłowym wykonaniu ich powierzchnia jest gładka i równa. Dodatkową ich zaletą jest to, że dobrze akumulują ciepło oraz zapewniają mikro klimat.

Tynki suche z płyt gipsowo kartonowych są dużo łatwiejsze do wykonania niż tradycyjne cementowo wapienne a także gipsowe nakładane na mokro. Podobnie prace przy układaniu tego typu okładzin jest krótszy niż w przypadku wcześniejszych technologii. Stosuje się je szczególnie przy nierównych ścianach gdzie można nimi zniwelować nierówności. Mocowanie płyt gipsowo kartonowych może odbywać się na dwa sposoby. Pierwszym z nich jest przyklejanie bezpośrednio do muru na specjalną zaprawę klejową, drugim zaś jest przykręcanie do stalowego lub drewnianego stelażu zamocowanego do muru. W przypadku metody polegającej na przyklejaniu płyt nie smaruje się całej powierzchni lecz nakłada kilka placków oraz paski po jej całym obwodzie. Następnie dociska się płytę do ściany kontrolując jej ułożenie w pionie oraz poziomie. Pomiędzy płytą a podłogą oraz sufitem musi być zostawiony centymetrowy odstęp. Łączenia płyt likwiduje się za pomocą siatki zatopionej w specjalnym gipsie szpachlowym.

Czytaj również: Jak szybko i skutecznie pozbyć się spękań i rys na ścianie?

W drugim przypadku najpierw do ściany mocuje się stalowy bądź drewniany stelaż do którego za pomocą specjalnych wkrętów przykręca się płyty gipsowe. W przestrzeni między płyta a ścianą może być założone dodatkowe docieplenie bądź ukryte przewody instalacyjne. Podobnie jak w przypadku klejenia płyt wszystkie łączenia szpachluje się gipsem z zatopioną w nim siatką zbrojącą.