Docieplanie budynków, metoda lekka sucha

W naszym klimacie sezon grzewczy trwa ponad pół roku. Ogrzewanie domów wymaga dostarczania coraz droższej energii cieplnej. Zapotrzebowanie na nią zależy w dużym stopniu od właściwości termoizolacyjnych przegród budowlanych. W budynku mieszkalnym największą powierzchnię wśród zewnętrznych przegród budowlanych stanowią ściany. Zrozumiałe więc, że ich właściwości ciepłochronne przyczyniają się znacznie do oszczędność energii i obniżają koszty użytkowania budynku.
 
Metoda lekka sucha to sposób docieplenia i wykończenia ścian budynku bez stosowania jakichkolwiek klejów, zapraw, czy innych materiałów zawierających wodę. Wszystkie warstwy mocowane są mechanicznie z zastosowaniem gwoździ, śrub, plastikowych kołków lub zszywek.  W metodzie lekkiej suchej materiałem izolacji termicznej jest styropian. Używanie go jest szczególnie korzystne z uwagi na szczelność strukturalną tego materiału na przewiewanie oraz jego pełną odporność na zawilgocenie. Do zamocowania warstwy styropianu wykorzystuje się element nośny w postaci lekkiego rusztowania drewnianego lub metalowego, do którego przymocowuje się od zewnątrz winylową okładzinę elewacyjną (siding) albo profilowaną blachę. Podstawową różnicą w stosunku do metody lekkiej-mokrej jest brak klejów oraz zapraw tynkarskich. Jest to metoda stosunkowo prosta w realizacji i z tego względu często wykonywana nawet przez osoby o małym doświadczeniu budowlanym. Metoda ta może być także ,,deską ratunkową” dla wszystkich wykonawców i inwestorów, którzy nie zdążyli docieplić budynku przed nadejściem zimy, a nie chcą wstrzymywać prac budowlanych.
 
Pierwszym etapem w metodzie lekkiej-suchej jest zamocowanie pionowych lub poziomych elementów nośnych. Istnieją specjalnie produkowane do tego celu ruszty. Najprostszym rozwiązaniem jest wykorzystanie impregnowanych łat drewnianych. Przestrzeń powstałą pomiędzy łatami, wypełnia się styropianem, szczelnie go wpasowując oraz mocując za pomocą kołków kotwiących ze specjalnymi talerzykami dociskowymi. Do elementów rusztu mocuje się następnie warstwę osłonową izolacji np. elementy z tworzywa sztucznego (siding winylowy), impregnowane deski drewniane, blachę stalową ocynkowaną lub aluminiową (siding metalowy) itp.
Należy pamiętać, aby pomiędzy warstwą osłaniającą a styropianem pozostawić szczelinę powietrzną otwartą od górnej i dolnej strony. Zapewnia ona ruch powietrza oraz usuwanie spod szczelnej okładziny pary wodnej, która dyfunduje z wnętrza pomieszczenia.
 
Podsumowując przedstawię zalety i wady opisywanej metody. Do jej zalet można zaliczyć prostotę, wystarczy kilka podstawowych narzędzi (młotek, wiertarka), i właściwie każdy może podjąć się tej pracy. Należy jedynie wykazać  dużą staranność i dokładność przy wykonywaniu kolejnych czynności. Kolejnym walorem tej metody jest jej uniwersalność gdyż nadaje się do ocieplania wszystkich rodzajów ścian, zarówno nowo budowanych, jak i starych, już istniejących. Nie ma znacznie czy są z cegły, betonu, kamienia, czy drewna. Każda ściana po zamontowaniu kilkunastu centymetrów izolacji termicznej będzie spełniała obecnie obowiązujące wymagania. W razie potrzeby (w przypadku uszkodzenia elewacji, zamoknięcia wełny, czy przerwania wiatroizolacji) łatwo jest naprawić poszczególne elementy. Każdą warstwę, a nawet element można zdjąć, wymienić lub naprawić i ponownie zamontować. Do wad można zaliczyć fakt, że elewacja najczęściej wykonywana z sidingu winylowego. Jest to stosunkowo tani i bardzo dobry materiał fasadowy, ale trochę obcy naszej kulturze i nie każdy go akceptuje. Wchodzą tu w grę walory estetyczne, ponieważ niemal zawsze stosowany jest wyłącznie siding w kolorze białym (najtańszym). Efektowny wygląd elewacji można uzyskać dopiero przy zastosowaniu elementów w co najmniej dwóch lub trzech odpowiednio dobranych kolorach, co należy w Polsce do rzadkości.