Stropodach niewentylowany

Niestety, nawet nad nieogrzewaną przestrzenią taki stropodach niewentylowany ma poważną wadę: w słoneczny dzień nagrzewa się do tego stopnia, że po jakimś czasie zawsze tworzą się pęknięcia w miejscu oparcia konstrukcji stropu na ścianach zewnętrznych. Takie uszkodzenia są widoczne w wielu miejscach pod gzymsami budynków przykrytych płaskimi żelbetowymi stropodachami, pokrytymi kilkoma warstwami papy ułożonej na lepiku. Aby temu zapobiec można ułożyć na stropie (na warstwie przygotowanego wcześniej betonu) izolację cieplną – na przykład twarde płyty z wełny mineralnej. Zapobiegnie to powstawaniu pęknięć. Należy się jednak liczyć z poniesieniem kosztów wykonania termoizolacji, która niczego nie ociepla, a jedynie chroni strop przed nagrzewaniem.

 Stropodachy niewentylowane są najłatwiejsze do wykonania, mają jednak więcej wad.  Powstająca we wnętrzu domu para zbiera się pod pokryciem dachu i, powodując jego zawilgocenie, działa destrukcyjnie. Dzieje się tak dlatego, że w tym typie dachu, nie ma pustej przestrzeni między kolejnymi warstwami i wszystkie ściśle przylegają do siebie. Para wodna wytwarza się podczas codziennych czynności – gotowania, prania, kąpieli, a w nowo zbudowanych domach z wysychających materiałów budowlanych. Gromadzi się ona pod pokryciem, powstają pęcherze i pęknięcia, którymi woda swobodnie przenika do wnętrza domu. Kumulacja pary wodnej doprowadza do zawilgocenia ocieplenia, zimą także do jego zamarzania, a w związku z tym spadku właściwości izolacyjnych.  Tworzą się idealne warunki do powstawania grzybów pleśniowych. Taki dach przestaje być już ochroną, stając się źródłem wielu problemów. W związku z tym stropodachy niewentylowane powinny być wykonywane tylko tam, gdzie jest to konieczne, na przykład, gdy na dachu będzie taras.

Jeśli jednak już decydujemy się na wybudowanie stropodachu niewentylowanego musimy zapewni mu odpowietrzanie. Rozwiązaniem jest wykonanie szczelin odpowietrzających (zgodnie ze spadkiem dachu) w warstwie spadkowej lub termoizolacji. Aby szczeliny prawidłowo spełniały swoją funkcję należy w najwyższym punkcie zainstalować wywiewniki systemowe (kominki wentylacyjne), które zapewnią wylot powietrza, zaś w najniższym punkcie wykonuje się otwory, przez które wpływa powietrze. Zapewnia to stały przepływ powietrza. W dachach jedno- i dwuspadowych szczeliny odpowietrzające można uzyskać przez ułożenie papy wentylacyjnej lub płyt falistych na izolacji termicznej, w wielospadowych - dobrym sposobem jest wykonanie rowków w gładzi betonowej.

W stropodachach niewentylowanych nie występują oddzielne elementy, brak jest pustej przestrzeni, a cały ciężar przenoszony jest przez konstrukcję stropową w postaci żelbetowej płyty nośnej. Płyta stropowa nie zapewnia wymaganego pochylenia powierzchni dachu. Konieczny spadek uzyskuje się poprzez wylanie (na paroizolacji) warstwy spadkowej z lekkiego betonu lub układając na podsypce piaskowej bądź keramzytowej płytę żelbetową. Stropodach niewentylowany można wykonać w tradycyjnym układzie warstw, lub w układzie odwróconym.
 Stropodachy niewentylowane ociepla się styropianem lub wełną.

Czytaj również: Przegląd dachu po zimie