Izolacyjność akustyczna instalacji wodno-kanalizacyjnej

Liczne badania przeprowadzone w budynkach posiadających instalacje wodno-kanalizacyjne wykazują , że poziom hałasu wytwarzanego w przez taki rodzaj sieci waha się w przedziale 40 - 60 (dB) (A). Wartość ta jest na tyle niska, że można ją całkowicie wyeliminować przez otulenie sieci przewodów materiałem dźwiękochłonno-izolacyjnym. W sposób naukowy zostało udowodnione, iż poziom energii akustycznej wytwarzanej przez ścianę, do której została przymocowana rura instalacji wodno - kanalizacyjnej, maleje wprost proporcjonalnie do zwiększania jej masy (ciężaru) oraz grubości. W celu poprawy izolacyjności akustycznej sieci wodno-kanalizacyjnej zaleca się stosowanie takich przekrojów rur, by prędkość wody w przewodach nie była większa niż 1 [m/s].

Hałas instalacyjny możemy także poprawić poprzez zmianę materiału z jakiego zostały wykonane rury.

Tab.1 Wartości  poziomu hałasu wytwarzanego przez przepływ wody przez sieć rur wykonanych z różnych materiałów

Jak można wywnioskować z powyższej tabeli najlepszą izolacyjnością akustyczną charakteryzuje się miedź pokryta tworzywem sztucznym. Rury wykonane z tego materiału generują najmniej hałasu zarówno w niskich jak i dużych prędkościach przepływu wody przez sieć. Spowodowane jest to korzystnymi właściwościami fizycznymi "kompozytu" miedź + tworzywo sztuczne związanymi z dobrą amortyzacją drgań. Należy zwrócić uwagę na fakt, iż wysokie poziomy hałasu powstają przy dużych prędkościach przepływu wody. Fala akustyczna wzrasta wprost proporcjonalnie do zwiększania się ciśnienia zasilania. Gdy jego wzrost wynosi od 0,1 do 0,2 [MPa] wówczas wzrost poziomu hałasu może wynosić nawet 10 [dB]. Zależy to przede wszystkim od rodzaju i wydajności zastosowanego zaworu czerpalnego.

Innym sposobem poprawy izolacyjności akustycznej instalacji wodno - kanalizacyjnej jest przymocowanie do ścian przewodów metalowych za pomocą sprężystych plastikowych opasek. Dzięki takiemu rozwiązaniu możemy ograniczyć poziom hałasu mniej więcej o 5 - 8 [dB]. Należy pamiętać, że pozostawienie szczeliny między przewodem rurowym a przegrodą generuje tzw. mostek akustyczny, który wpływa na pogłębianie się poziomu hałasu w budynku. Okazuje się, że jednak samo uszczelnienie przy tulejach jest niewystarczające. Przewody mimo tego zabiegu nadal będą słabym punktem, który będzie dopuszczał przenikanie dźwięków powietrznych do konstrukcji. Aby temu zapobiec powinno się dodatkowo uszczelniać przestrzenie między rurą sieci wodno - kanalizacyjnej , a przegrodą (obudową). Może nam do tego posłużyć dowolny materiał dźwiękochłonny (najlepiej o strukturze włóknistej), który ograniczy rezonans istniejącej wnęki.

a)

b)

Rys.1 Przejście rurociągu przez przegrodę poziomą: a) rozwiązanie niekorzystne, b) rozwiązanie korzystne

a)

b)

Rys.2 Przejście rurociągu przez przegrodę pionową: a) rozwiązanie niekorzystne, b) rozwiązanie korzystne

Faktem jest, że w przypadku braku tulei amortyzacyjnej zastosowany materiał dźwiękochłonny ulega uszkodzeniu na skutek poruszania się rury. Taka sytuacja przyczynia się do powstania szczeliny powietrznej, która pogarsza izolacyjność akustyczną sieci wodno-kanalizacyjnej, co powoduje rozprzestrzenianie się hałasu wewnątrz całej konstrukcji.

Nie należy zapominać o tym, iż wszelkie rury instalacyjne prowadzone przez ściany i stropy budynku ochranianego powinny być w odpowiedni sposób uszczelnione. Na szczególną uwagę zasługują zetknięcia przewodów z konstrukcją obiektu wykonaną ze stali lub betonu. Rury instalacji wodno-kanalizacyjnej są w wielu przypadkach także nośnikiem energii akustycznej generowanej przez zawory oraz podłączone do sieci przybory. Nieodzowne staje się wówczas zastosowanie odpowiedniej izolacji antywibracyjnej. Problem staje się jeszcze bardziej wyrazisty gdy owe elementy nie są mocowane w ścianach nośnych (grubszych), a w działowych (lekkich). Zaleca się w takich wypadkach stosowanie wszelkiego rodzaju gumowych pierścieni, które będą izolowały rury od ich uchwytów. Najlepsze rezultaty osiągniemy wówczas, gdy użyjemy gumę charakteryzującą się dobrymi właściwościami elastycznymi. Duże znaczenie ma także przyjęta grubość materiału antywibracyjnego.

W odpowiedni sposób powinniśmy odnieść się także do przyborów sanitarnych, które  są źródłem drgań przekazywanym rurom instalacji wodno-kanalizacyjnej. Z tego właśnie powodu należy uniemożliwić ich stykanie się z konstrukcjami budynku do , których przylegają. Najlepszym rozwiązaniem okazuje się posadowienie przyborów na stropie, a następnie oddzielenie ich warstwą gumy. Lepsze w skutkach okazuje się użycie np. 4 gumowych krążków podłożonych pod miskę klozetową niż zastosowanie płyty gumowej na całej powierzchni oparcia przyboru o strop. Należy mieć na uwadze fakt, że otwór na śruby mocujące może stanowić mostek akustyczny w przypadku gdy zostanie wykonany w elemencie ceramicznym. Dlatego też zaleca się izolować takie miejsca pod względem akustycznym.

Rys.3 Przykładowe sposoby prowadzenia i układania oraz izolowania przejść przewodów instalacji wodno - kanalizacyjnej przez stropy i ściany

Izolacja antywibracyjna powinna być stosowana w przypadku wanien. Bardzo dobrze w tej roli spełniają się podkładki elastyczne ułożone bezpośrednio pod nóżkami elementu. Należy pamiętać, że krawędź wanny stykająca się ze ścianami powinna być połączona z nią za pomocą materiału elastycznego (mastyks czy uszczelki gumowe).  Podobnie sytuacja ma się w przypadku brodzika. Jeżeli mamy do czynienia z brodzikiem ceramicznym należy mieć na uwadze fakt, iż samo obmurowanie nie tłumi w odpowiedni sposób licznych drgań przekazywanych na konstrukcję ścienną. Dodatkowo powinno się posadowić go na specjalnych elastycznych podkładkach (np. mastyks o trwałych właściwościach w czasie lub uszczelka z kauczuku syntetycznego). Brodzik wykonany z żeliwa emaliowanego należy uszczelniać za pomocą uszczelki gumowej w kształcie litery U.

a)

b)

_{Rys.4 Przykłady zabezpiczenia antywibracyjnego brodzika prysznica: a) ceramicznego, b) żeliwnego}

Źródłem hałasu instalacyjnego może być także zlew. Problem ten należy rozpatrzeć już na początku zagospodarowywania kuchni. Najlepsze jest takie jego umiejscowienie, by było możliwe odizolowanie zarówno od podłogi jak i od ściany elementu dźwigającego zlew i płytę kuchenną. Takie rozwiązanie ogranicza zarówno hałas pochodzący od instalacji wodno-kanalizacyjnej jak również hałas, którego źródłem są urządzenia gospodarstwa domowego. Jak widać,  poprawienie izolacyjności akustycznej instalacji wodno-kanalizacyjnych nie jest wcale skomplikowane ani nadmiernie obciążające domowy budżet. Czasami  przeprowadzenie już drobnych zabiegów przyczyni się do znacznego zmniejszenia poziomu hałasu przenikającego do budynku. Niekiedy prace te wymagają nieco więcej wkładu własnego.

Jednak coś za coś...